طراحی نیروگاه خورشیدی یکی از مهم‌ترین مراحل پیش از اجرای یک پروژه فتوولتائیک است؛ مرحله‌ای که در آن مشخص می‌شود نیروگاه چه ظرفیتی داشته باشد، پنل‌ها چگونه در زمین قرار بگیرند، چه اینورتری انتخاب شود، کابل‌ها چه سایزی داشته باشند، برق تولیدشده چگونه جمع‌آوری و به شبکه منتقل شود و در نهایت پروژه چه میزان انرژی تولید کند.
به همین دلیل، طراحی سیستم نیروگاه خورشیدی را نباید صرفاً انتخاب پنل و اینورتر دانست. یک طراحی کامل، مجموعه‌ای از مطالعات و محاسبات مکانیکال، سازه‌ای و الکتریکال است که از بررسی زمین و تابش خورشید شروع می‌شود و تا طراحی پست، تابلوهای MV و LV، سیستم حفاظت، کابل‌کشی و اتصال به شبکه ادامه پیدا می‌کند.
برای سرمایه‌گذار، اهمیت این مرحله در این است که بسیاری از هزینه‌ها و ریسک‌های پروژه قبل از خرید تجهیزات و شروع عملیات اجرایی قابل شناسایی هستند. هرچه طراحی دقیق‌تر باشد، امکان پیش‌بینی تولید انرژی، کنترل تلفات، برآورد هزینه و انتخاب صحیح تجهیزات نیز بیشتر خواهد بود.
انرژی‌های تجدیدپذیر چه هستند و چرا نیروگاه خورشیدی اهمیت دارد؟
انرژی‌های تجدیدپذیر به منابعی گفته می‌شود که در مقیاس زمانی مورد استفاده انسان قابلیت تجدید دارند. مهم‌ترین انواع آن‌ها شامل خورشیدی، بادی، برق‌آبی، زیست‌توده و زمین‌گرمایی است. هرکدام از این منابع با توجه به شرایط جغرافیایی، منابع در دسترس، فناوری مورد استفاده و هزینه‌های پروژه، کاربرد متفاوتی دارند.
در نیروگاه‌های خورشیدی فتوولتائیک، تابش خورشید توسط سلول‌های خورشیدی به برق مستقیم تبدیل شده و سپس اینورتر آن را به برق متناوب تبدیل می‌کند. نیروگاه‌های بادی از انرژی حرکت هوا، نیروگاه‌های برق‌آبی از انرژی آب، نیروگاه‌های زیست‌توده از مواد آلی و نیروگاه‌های زمین‌گرمایی از انرژی حرارتی درون زمین استفاده می‌کنند.
توسعه این فناوری‌ها می‌تواند به کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی و کاهش انتشار آلاینده‌ها کمک کند. IRENA نیز خورشیدی، بادی، برق‌آبی، زیست‌انرژی و زمین‌گرمایی را در زمره فناوری‌های اصلی انرژی تجدیدپذیر قرار می‌دهد. در سال ۲۰۲۴ نیز خورشیدی فتوولتائیک بیشترین سهم از ظرفیت جدید تجدیدپذیر اضافه‌شده در جهان را به خود اختصاص داد.
با این حال، انتخاب فناوری مناسب برای هر پروژه باید بر اساس شرایط همان پروژه انجام شود. در یک پروژه نیروگاه خورشیدی، تابش، زمین، دمای محیط، گردوغبار، مسیر اتصال به شبکه و اقتصاد پروژه همگی بر طراحی اثر می‌گذارند.
طراحی سیستم نیروگاه خورشیدی از کجا شروع می‌شود؟
طراحی اصولی با انتخاب پنل شروع نمی‌شود؛ بلکه ابتدا باید مشخص شود پروژه دقیقاً چه مسئله‌ای را قرار است حل کند. ظرفیت هدف، نوع اتصال به شبکه، محل احداث، مساحت زمین، سطح ولتاژ اتصال، شرایط اقلیمی و محدودیت‌های پروژه باید مشخص شوند.
پس از آن، اطلاعات مربوط به تابش خورشید و شرایط آب‌وهوایی جمع‌آوری می‌شود و زمین از نظر شیب، جهت، توپوگرافی، موانع، سایه‌اندازی، دسترسی و وضعیت خاک بررسی می‌شود. در پروژه‌های متصل به شبکه، فاصله و شرایط نقطه اتصال نیز اهمیت زیادی دارد؛ زیرا ممکن است کوتاه بودن مسیر کابل یا دسترسی مناسب به شبکه، روی هزینه پروژه اثر قابل‌توجهی داشته باشد.
در مرحله بعد، آرایش نیروگاه طراحی می‌شود. یعنی مشخص می‌شود چه تعداد پنل در هر استرینگ قرار گیرد، چند استرینگ به هر ورودی یا MPPT اینورتر متصل شود و چه تعداد اینورتر برای ظرفیت موردنظر لازم است.
در واقع، طراحی سیستم یک زنجیره به‌هم‌پیوسته است:
زمین و تابش → جانمایی → پنل و استرینگ → اینورتر → کابل و تابلو → ترانسفورماتور → پست → شبکه
بنابراین تغییر یک بخش می‌تواند بخش‌های دیگر را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
جانمایی نیروگاه خورشیدی چگونه انجام می‌شود؟
جانمایی یکی از اولین تصمیم‌های مهم طراحی است. در این مرحله محل قرارگیری ردیف‌های پنل، اینورترها، ترانس‌ها، تابلوها، جاده‌های داخلی، ساختمان کنترل و مسیر کابل‌ها مشخص می‌شود.
مساحت زمین به‌تنهایی تعیین‌کننده ظرفیت نیروگاه نیست. شکل زمین، شیب، موانع، فاصله بین ردیف‌ها، مسیر دسترسی و نحوه کابل‌کشی نیز باید در نظر گرفته شود. برای مثال، زمینی با مساحت مناسب اما با توپوگرافی نامناسب ممکن است به عملیات عمرانی بیشتری نیاز داشته باشد.
یکی از مهم‌ترین مسائل در جانمایی، سایه‌اندازی است. ردیف‌های پنل نباید به‌گونه‌ای قرار بگیرند که در ساعات مهم تابش، روی یکدیگر سایه ایجاد کنند. فاصله ردیف‌ها بر اساس هندسه خورشید، زاویه نصب و شرایط جغرافیایی تعیین می‌شود.
در همین مرحله باید مسیرهای دسترسی و تعمیرات نیز دیده شوند. نیروگاه فقط در روز نصب تجهیزات مورد استفاده قرار نمی‌گیرد؛ بلکه طی سال‌ها باید برای شست‌وشو، بازرسی، تعمیر و تعویض تجهیزات امکان دسترسی مناسب وجود داشته باشد.
طراحی سازه نیروگاه خورشیدی چه اهمیتی دارد؟
سازه، پنل‌ها را در موقعیت طراحی‌شده نگه می‌دارد و نیروهای ناشی از باد، برف و وزن تجهیزات را به فونداسیون منتقل می‌کند. بنابراین طراحی سازه مستقیماً با شرایط سایت ارتباط دارد.
در طراحی سازه باید جنس و مشخصات پروفیل‌ها، نوع اتصالات، خوردگی، شرایط خاک، روش فونداسیون، سرعت باد، بار برف و نحوه نصب پنل‌ها بررسی شود. سازه باید علاوه بر مقاومت مکانیکی، امکان اجرای مناسب کابل‌کشی و دسترسی برای تعمیرات را نیز فراهم کند.
برای نیروگاه‌های زمینی می‌توان از سازه‌های ثابت یا سیستم‌های ردیاب استفاده کرد. در سازه ثابت، زاویه و جهت پنل‌ها از ابتدا تعیین می‌شود؛ در حالی که در سیستم‌های ردیاب، سازه در طول روز موقعیت پنل را تغییر می‌دهد.
انتخاب میان این گزینه‌ها باید با توجه به افزایش تولید، هزینه سرمایه‌گذاری، پیچیدگی نگهداری و شرایط پروژه انجام شود؛ بنابراین «بیشترین تولید» همیشه به معنی «بهترین طراحی اقتصادی» نیست.
طراحی الکتریکال نیروگاه خورشیدی شامل چه بخش‌هایی است؟
طراحی الکتریکال از آرایه‌های DC شروع می‌شود و تا نقطه اتصال نیروگاه به شبکه ادامه پیدا می‌کند. در سمت DC، پنل‌ها به‌صورت سری در قالب استرینگ قرار می‌گیرند و چند استرینگ به ورودی‌های اینورتر متصل می‌شوند.
یکی از مهم‌ترین محاسبات در این قسمت، تعیین تعداد پنل‌های هر استرینگ است. این تعداد باید با محدوده ولتاژ MPPT و حداکثر ولتاژ ورودی اینورتر سازگار باشد.
موضوع مهم این است که محاسبات نباید فقط بر اساس شرایط استاندارد پنل انجام شوند. دما روی ولتاژ پنل اثر می‌گذارد؛ بنابراین در دمای پایین، افزایش Voc باید کنترل شود تا ولتاژ آرایه از حد مجاز اینورتر یا ماژول عبور نکند. مستندات PVsyst نیز تأکید می‌کند که حداکثر ولتاژ آرایه در حداقل دمای سایت باید در فرآیند تعیین طول استرینگ کنترل شود.
پس از DC، برق وارد اینورتر شده و به AC تبدیل می‌شود. سپس برق AC از طریق تابلوها، ترانسفورماتور و پست به سطح ولتاژ موردنیاز شبکه می‌رسد.
طراحی استرینگ و انتخاب اینورتر چگونه انجام می‌شود؟
انتخاب اینورتر فقط بر اساس توان نامی آن نیست. تعداد MPPTها، محدوده ولتاژ، حداکثر جریان ورودی، تعداد ورودی‌ها، شرایط محیطی و نسبت توان DC به AC همگی باید بررسی شوند.
در یک طراحی مناسب، تعداد پنل‌های سری باید با محدوده عملکرد اینورتر هماهنگ باشد و تعداد استرینگ‌ها نیز تا حد امکان به شکل متعادل بین MPPTها توزیع شود. PVsyst نیز سیستم را بر اساس ماژول، استرینگ، اینورتر و اتصال به شبکه مدل می‌کند و ناسازگاری‌های طراحی را در فرآیند sizing مشخص می‌کند.
نسبت ظرفیت DC پنل‌ها به ظرفیت AC اینورتر نیز باید با شرایط پروژه بررسی شود. افزایش بیش از حد ظرفیت DC ممکن است در برخی ساعات باعث clipping شود، اما می‌تواند در شرایط تابش کمتر، استفاده بهتری از ظرفیت اینورتر ایجاد کند. بنابراین این نسبت باید با شبیه‌سازی انرژی و تحلیل اقتصادی پروژه تعیین شود، نه با یک عدد ثابت برای همه نیروگاه‌ها.
طراحی با PVsyst چه نقشی دارد؟
PVsyst یکی از ابزارهای مهم شبیه‌سازی پروژه‌های فتوولتائیک است و می‌تواند برای بررسی سناریوهای مختلف طراحی استفاده شود. اطلاعات سایت، داده‌های هواشناسی، نوع پنل، اینورتر، زاویه و جهت نصب، آرایش سیستم و سایه‌اندازی در مدل وارد می‌شوند.
نتیجه شبیه‌سازی می‌تواند اطلاعاتی درباره انرژی تولیدی، انرژی ویژه، Performance Ratio و تلفات مختلف سیستم ارائه دهد. این اطلاعات به کارفرما کمک می‌کند قبل از اجرای پروژه، اثر تصمیم‌های طراحی را بر تولید سالانه بررسی کند.
برای مثال، می‌توان دو حالت مختلف فاصله ردیف‌ها، نوع پنل، تعداد پنل‌های استرینگ یا نسبت DC/AC را شبیه‌سازی کرد و اثر هر سناریو را روی تولید بررسی کرد.
نکته مهم این است که PVsyst جایگزین طراحی مهندسی نیست. این نرم‌افزار ابزار شبیه‌سازی و تحلیل است و خروجی آن باید در کنار نقشه‌های اجرایی، محاسبات الکتریکال، طراحی سازه و الزامات شبکه بررسی شود. مستندات رسمی PVsyst نیز سیستم متصل به شبکه را مجموعه‌ای از ماژول‌ها، استرینگ‌ها، اینورتر و اتصال به شبکه تعریف می‌کند.
طراحی تابلوهای LV و MV چگونه انجام می‌شود؟
پس از خروجی اینورتر، برق باید از طریق تابلوها جمع‌آوری، حفاظت و توزیع شود. در اینجا طراحی تابلوهای LV یا فشار ضعیف و MV یا فشار متوسط اهمیت پیدا می‌کند.
در تابلوهای LV، پارامترهایی مانند جریان نامی، ظرفیت قطع، تجهیزات حفاظتی، شینه‌ها، کلیدها و تجهیزات اندازه‌گیری بررسی می‌شوند. در سطح MV نیز سطح ولتاژ، جریان نامی، جریان اتصال کوتاه، تجهیزات کلیدزنی، حفاظت و اندازه‌گیری باید متناسب با طراحی شبکه انتخاب شوند.
این بخش نباید جدا از طراحی پست انجام شود. ظرفیت ترانس، تابلو MV، کابل‌های خروجی و نقطه اتصال شبکه باید با یکدیگر هماهنگ باشند.
همچنین سیستم حفاظت باید طوری طراحی شود که در صورت بروز خطا، بخش معیوب از مدار جدا شود و از آسیب به سایر تجهیزات جلوگیری شود. در استانداردهای طراحی آرایه‌های PV، موضوعاتی مانند حفاظت الکتریکی، کلیدزنی، سیم‌کشی DC و ارت نیز جزو الزامات اصلی طراحی محسوب می‌شوند.
طراحی پست نیروگاه خورشیدی چگونه انجام می‌شود؟
پست نیروگاه محل جمع‌آوری و آماده‌سازی انرژی تولیدشده برای اتصال به شبکه است. طراحی پست به ظرفیت نیروگاه، سطح ولتاژ اتصال، مشخصات شبکه و الزامات شرکت برق بستگی دارد.
بسته به پروژه، تجهیزاتی مانند ترانسفورماتور قدرت، تابلوهای MV، تجهیزات حفاظت و کنترل، سیستم اندازه‌گیری، ارت و تجهیزات ارتباطی در پست مورد استفاده قرار می‌گیرند.
یکی از مهم‌ترین نکات، بررسی جریان اتصال کوتاه و هماهنگی تجهیزات حفاظتی است. تجهیزات پست باید توان تحمل جریان‌های مورد انتظار در شرایط عادی و خطا را داشته باشند.
به همین دلیل، طراحی پست باید هم‌زمان با طراحی الکتریکال نیروگاه انجام شود و نمی‌توان آن را به مرحله آخر پروژه موکول کرد.
محاسبه سایز کابل نیروگاه خورشیدی چگونه انجام می‌شود؟
انتخاب سایز کابل یکی از بخش‌های مهم طراحی الکتریکال است. کابل کوچک‌تر الزاماً انتخاب اقتصادی‌تری نیست؛ زیرا افزایش مقاومت کابل می‌تواند باعث افزایش تلفات و افت ولتاژ شود.
در ساده‌ترین حالت، مقاومت هادی از رابطه زیر به دست می‌آید:
R = ρ × L / S
در این رابطه، ρ مقاومت ویژه هادی، L طول کابل و S سطح مقطع آن است. از طرف دیگر، تلفات اهمی با رابطه P = I²R به جریان و مقاومت وابسته است.
بنابراین در محاسبه سایز کابل باید جریان، طول مسیر، جنس هادی، روش نصب، دمای محیط، تعداد کابل‌های مجاور، افت ولتاژ مجاز و شرایط اتصال کوتاه بررسی شود.
در پروژه‌های خورشیدی، شرایط نصب اهمیت زیادی دارد. کابل‌هایی که در معرض تابش مستقیم خورشید، داخل کانال یا در کنار تعداد زیادی کابل قرار می‌گیرند ممکن است ظرفیت جریان متفاوتی نسبت به شرایط مرجع داشته باشند. مستندات PVsyst نیز تأکید می‌کند که جریان مجاز کابل به دما و نحوه نصب و تجمع کابل‌ها وابسته است.
بنابراین محاسبه سایز کابل باید هم از نظر جریان مجاز و هم از نظر افت ولتاژ و تلفات کنترل شود. در نهایت، سایزی انتخاب می‌شود که از نظر فنی و اقتصادی برای مسیر موردنظر مناسب باشد.
تلفات کابل و سایر تلفات نیروگاه چگونه کنترل می‌شوند؟
تلفات نیروگاه فقط به کابل محدود نیست. دمای بالا، کثیفی پنل، سایه‌اندازی، mismatch، افت کابل، تلفات اینورتر، ترانسفورماتور و تجهیزات کمکی همگی می‌توانند باعث کاهش انرژی خروجی شوند.
در PVsyst می‌توان بخش زیادی از این تلفات را مدل کرد. برای تلفات کابل نیز مقاومت اهمی و طول مسیر در نظر گرفته می‌شود و افزایش جریان، به دلیل وابستگی تلفات به I²، می‌تواند اثر قابل‌توجهی داشته باشد.
این موضوع نشان می‌دهد که طراحی بهینه الزاماً به معنای کم‌کردن قیمت تک‌تک تجهیزات نیست. گاهی انتخاب کابل با سطح مقطع بالاتر، جانمایی بهتر اینورتر یا کاهش طول مسیر می‌تواند هزینه اولیه بیشتری داشته باشد اما تلفات انرژی را کاهش دهد.
از دید سرمایه‌گذار، مقایسه باید بر اساس هزینه اولیه + تولید انرژی + هزینه بهره‌برداری در طول عمر پروژه انجام شود.
استانداردها در طراحی سیستم نیروگاه خورشیدی چه نقشی دارند؟
طراحی نیروگاه خورشیدی باید بر اساس استانداردهای فنی مرتبط و الزامات شبکه انجام شود. یکی از استانداردهای مهم در حوزه آرایه‌های فتوولتائیک، IEC 62548-1 است که الزامات طراحی آرایه PV از جمله سیم‌کشی DC، حفاظت الکتریکی، کلیدزنی و ارت را پوشش می‌دهد. نسخه تلفیقی منتشرشده توسط IEC شامل اصلاحیه ۲۰۲۵ نیز هست.
برای نیروگاه‌های زمینی بزرگ نیز IEC TS 62738 راهنمایی‌هایی درباره موضوعاتی مانند آرایش آرایه‌ها، مسیر کابل‌ها، انتخاب کابل، حفاظت اضافه‌جریان و هم‌بندی الکتریکی در نیروگاه‌های فتوولتائیک ارائه می‌کند.
در پروژه‌های ایران، علاوه بر استانداردهای بین‌المللی، باید الزامات و دستورالعمل‌های داخلی، مشخصات فنی تجهیزات و الزامات شرکت برق و نقطه اتصال نیز در طراحی لحاظ شوند. بنابراین طراحی استاندارد، طراحی‌ای نیست که فقط چند استاندارد IEC را در گزارش ذکر کند؛ بلکه باید نشان دهد الزامات مربوطه واقعاً در انتخاب تجهیزات، محاسبات و نقشه‌های اجرایی اعمال شده‌اند.
یک طراحی خوب نیروگاه خورشیدی چه ویژگی‌هایی دارد؟
طراحی مناسب باید بین چند هدف مختلف تعادل ایجاد کند: تولید انرژی، ایمنی، هزینه سرمایه‌گذاری، قابلیت اطمینان و سهولت بهره‌برداری و نگهداری.
برای رسیدن به این هدف، ابتدا باید سایت به‌درستی بررسی شود، سپس جانمایی و آرایش پنل‌ها انجام شود و بعد انتخاب تجهیزات، طراحی سازه و طراحی الکتریکال به‌صورت هماهنگ پیش برود.
همچنین باید پیش از خرید تجهیزات، محاسبات string sizing، کابل، افت ولتاژ، حفاظت، ترانس و پست انجام شده باشد. شبیه‌سازی PVsyst نیز می‌تواند برای کنترل تولید و مقایسه سناریوهای مختلف مورد استفاده قرار گیرد.
در نهایت، یک طراحی حرفه‌ای باید به این سؤال پاسخ دهد که نیروگاه با این زمین، این تجهیزات و این شبکه، در طول سال چقدر انرژی تولید می‌کند و با چه سطحی از هزینه، تلفات و ریسک به این تولید می‌رسد؟
جمع‌بندی
طراحی سیستم نیروگاه خورشیدی نقطه اتصال میان ایده یک پروژه و اجرای واقعی آن است. در این فرآیند، زمین و شرایط تابش بررسی می‌شوند، جانمایی انجام می‌شود، سازه انتخاب و طراحی می‌شود، پنل و اینورتر متناسب با یکدیگر انتخاب می‌شوند و سپس طراحی الکتریکال از سمت DC تا AC و شبکه ادامه پیدا می‌کند.
طراحی تابلوهای LV و MV، طراحی ترانس و پست، سیستم حفاظت و ارت و محاسبه سایز کابل نیز باید در همین زنجیره دیده شوند. استفاده از PVsyst کمک می‌کند تولید انرژی، سایه‌اندازی و بخشی از تلفات پیش از اجرا بررسی شود و در نتیجه تصمیم‌های طراحی با اطلاعات بیشتری گرفته شوند.
برای سرمایه‌گذار، ارزش طراحی خوب فقط در داشتن نقشه‌های مهندسی نیست. طراحی خوب باید بتواند تولید انرژی، هزینه، ایمنی، قابلیت اطمینان و امکان بهره‌برداری بلندمدت را هم‌زمان در نظر بگیرد. به همین دلیل، در یک پروژه حرفه‌ای، پنل، اینورتر، کابل، سازه، تابلو، ترانس و پست اجزای جداگانه نیستند؛ همه آن‌ها بخش‌هایی از یک سیستم واحد هستند.
سؤالات متداول درباره طراحی سیستم نیروگاه خورشیدی
۱. طراحی سیستم نیروگاه خورشیدی شامل چه مراحلی است؟
طراحی از بررسی سایت، تابش و ظرفیت موردنظر شروع می‌شود و سپس جانمایی، طراحی سازه، انتخاب پنل و اینورتر، طراحی استرینگ‌ها، کابل‌ها، تابلوهای LV و MV، ترانس، پست، سیستم حفاظت و شبیه‌سازی تولید انجام می‌شود. در نهایت تمام این بخش‌ها باید با نقطه اتصال به شبکه هماهنگ باشند.
۲. برای جانمایی نیروگاه خورشیدی چه عواملی باید بررسی شود؟
مساحت و شکل زمین، شیب، جهت، سایه‌اندازی، فاصله ردیف‌ها، مسیر دسترسی، محل تجهیزات، مسیر کابل‌ها و شرایط نقطه اتصال به شبکه از مهم‌ترین عوامل هستند. جانمایی باید هم تولید انرژی را بهینه کند و هم دسترسی برای تعمیرات و بهره‌برداری را حفظ کند.
۳. تعداد پنل در هر استرینگ چگونه تعیین می‌شود؟
تعداد پنل‌های سری باید با محدوده MPPT و حداکثر ولتاژ ورودی اینورتر سازگار باشد. حداقل دمای سایت نیز اهمیت زیادی دارد، زیرا در دمای پایین ولتاژ مدار باز پنل افزایش پیدا می‌کند. بنابراین string sizing باید بر اساس شرایط واقعی پروژه انجام شود.
۴. آیا PVsyst برای طراحی کامل نیروگاه کافی است؟
خیر. PVsyst ابزار شبیه‌سازی و ارزیابی عملکرد است و برای بررسی تولید، سایه، آرایش سیستم و تلفات بسیار کاربردی است؛ اما جایگزین طراحی سازه، محاسبات دقیق الکتریکال، طراحی تابلو و پست و تهیه نقشه‌های اجرایی نمی‌شود.
۵. سایز کابل نیروگاه خورشیدی بر چه اساسی انتخاب می‌شود؟
جریان عبوری، طول کابل، افت ولتاژ، دمای محیط، روش نصب، تعداد کابل‌های مجاور، جنس هادی و تحمل اتصال کوتاه از عوامل اصلی هستند. کابل انتخاب‌شده باید علاوه بر تحمل جریان، از نظر افت ولتاژ و تلفات نیز کنترل شود.
۶. تفاوت تابلو LV و MV در نیروگاه خورشیدی چیست؟
LV برای سطوح فشار ضعیف و MV برای سطوح فشار متوسط استفاده می‌شود. انتخاب تجهیزات هر دو تابلو باید بر اساس سطح ولتاژ، جریان، حفاظت، جریان اتصال کوتاه و ساختار شبکه نیروگاه انجام شود و با ترانسفورماتور و پست هماهنگ باشد.
۷. چرا سایه‌اندازی در طراحی نیروگاه خورشیدی اهمیت دارد؟
سایه باعث کاهش تابش دریافتی و در برخی آرایش‌ها ایجاد mismatch و کاهش تولید می‌شود. به همین دلیل فاصله ردیف‌ها، موانع اطراف و حتی سایه ردیف‌های مجاور باید پیش از اجرای نیروگاه بررسی شوند. شبیه‌سازی سه‌بعدی در PVsyst می‌تواند برای ارزیابی این اثر استفاده شود.
۸. مهم‌ترین اشتباه در طراحی نیروگاه خورشیدی چیست؟
یکی از خطاهای مهم، طراحی جداگانه بخش‌های مختلف است؛ مثلاً انتخاب پنل و اینورتر بدون توجه به کابل، شبکه و شرایط سایت. طراحی باید یکپارچه باشد و از ابتدا ارتباط میان زمین، جانمایی، سازه، پنل، اینورتر، کابل، تابلو، ترانس و پست را در نظر بگیرد.
بدون دیدگاه